Dear Waters Iran Loves You

سلام
دوست دارم درباره Pink Floyd و Roger Waters يه ذره حرف بزنم.
همه اونايی که پينک فلوید رو برای پرواز کردن تو يه عالم ديگه گوش ميدن يه نفر رو خوب می شناسن. آره, دارم درباره "راجر واترز" صحبت می کنم. نمی دونم چرا وقتی که پينک فلوید قديمی (قبل از سال ۸۴)‌ یا راجر واترز گوش می دم گذشت زمان رو متوجه نمی شم. باورم نمی شه منی که تا ۲ سال پیش از هرچی گروه بجز متال بدم میومد مخصوصا پینک, الان همین پینک یا بهتر بگم واترز جزو لاینفک زندگیم شده, یعنی طوری شده که اگه Nobody Home از آلبوم The wall رو یه روز گوش نکنم اون روزم به آخر نمی رسه.
الان می خام یه چیزی بگم ممکنه به برو بچه های Guitarist بر بخره. من صنف گیتاریستها رو خوب می شناسم, همشون یه جورائی مخلص David Gilmour هستند. من مهارت گیلمور رو انکار نمی کنم ولی نه من, که کل طرفدارهای واترز نمی تونیم قبول کنیم که گیلمور از آهنگهای واترز بزای کنسرتهاش استفاده کنه. اونهایی که پینک رو خوردن, خوب می فهمن که من چی می گم. بابا به خدا ۹۵٪ آهنگهای پینک رو واترز نوشته اونوقت وقتی که از گروه می ره آهنگهاشو تو پینک جا می ذاره.
سبک آهنگسازیه راجر واترز رو همه می شناسن چون همه آهنگهائی که تو یک آلبوم هستند مثل یک داستان زنجیره وار, به هم متصلن که این رمز موفقیت اونه. مثلا تو آلبوم The Wall گوشه هائی از زندگیه خودشو به نمایش می ذاره. من بعد از دیدن اون طرز تفکر و نگرشم به کلی عوض شده بطوریکه بیشتر مواظب آدمهای اطرافم هستم. آدم تو The Wall یه چیزی می بینه که تو خواب هم نمی تونه تصورشو بکنه. خیانت
خبانت کردن یه دختر بی ارزش به یه پسر. بگذریم نمی خام زیاد در بارش حرف بزنم.
تو کنسرت اخری که واترز توی Dubai گذاشت بچه ایرونی های پینک باز زیاد اومده بودن, مثل اینکه ۶۰٪ جمعیت از بچه های خودمون بودن که بعضی از اونائی که عشق واترز بودن روی یه پارچه, بزرگ نوشته بودن "Dear waters Iran Loves You " واترز عزیز ایران دوستت داره.

حمید
  
نویسنده : unforgiven ; ساعت ٢:۱٠ ‎ق.ظ روز شنبه ٩ آذر ،۱۳۸۱